Ανίερον δεσποτοκρατικόν συλλείτουργον εις Θάσον.

Βαρύνονται μὲ εἰσπήδησιν, τοποθέτησιν β΄ «Ἐπισκόπου» εἰς τὸν αὐτὸν τόπον, κοινωνίαν μὲ καθῃρημένον
Κατασκανδαλίζουν τὴν Ἐκκλησίαν! Ὅλα ἐγένοντο οὐχὶ μόνον κατὰ ΠΑΡΑΒΑΣΙΝ, ἀλλὰ καὶ κατὰ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΙΝ τῶν Ἱ. Κανόνων. «Ἀποτέλεσμα τῆς καταφρονήσεως ἱερῶν Κανόνων χωρισμὸς ἀπὸ Θεοῦ ἐστί»!

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου- Δημοσιογράφου- Συγγραφέως- Ἐκδότου

Κακοποιηταὶ τῆς ἀληθείας ὁ Πατριάρχης καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος

Ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος π. Ἱερώνυμος ἐκακούργησαν ἐκκλησιολογικῶς. Καὶ οἱ δύο ἐκακοποίησαν πολλαπλῶς τὴν ἀλήθειαν. Ἐνῷ εἶναι ἀδιάσειστον δεδομένον ὅτι ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησία ἀνήκει εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, αὐτοὶ ἐνήργησαν, δεσποτοκρατικῶς καὶ ἀντικανονικῶς, ὡς νὰ ἀνήκη ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Ὁ πρῶτος περιέπεσε καὶ εἰς τρομακτικὴν ἀντίφασιν. Μὲ δύο ἐπιστολάς του πρὸς τὸν Πατριάρχην Μόσχας δέχεται, σαφῶς καὶ ρητῶς, ὅτι ἡ Μητρόπολις Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας ἀνήκει ἐν παντὶ εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, ὅπως ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα καὶ αἱ ἄλλαι αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι (καὶ ἡ ἐν Ἑλλάδι) ἀνεγνώριζον τοῦτο καὶ συνεχίζουν αἱ πλεῖσται ἐξ αὐτῶν νὰ τὸ ἀναγράφουν εἰς τὰ Δίπτυχά των. Καὶ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐπὶ αἰῶνας αὐτὸ γράφει εἰς τὰ Δίπτυχά του. Τὸ Κίεβον ὑπῆρξε καὶ ἡ πρώτη Ἕδρα τῆς ἐν Ρωσίᾳ Ἐκκλησίας. Ὡς γνωρίζω, διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὸ παρὸν ἄρθρον δημοσιοποιοῦνται δημοσιογραφικῶς αἱ ἑξῆς δύο φράσεις: «Μετάθεσις συνοδικῶς Ἐπισκόπου Βλαντιμήρου εἰς τὴν Μητρόπολιν Κιέβου καὶ πάσης Ρωσίας». «Ἐπισκοπαὶ ὑπαγόμεναι τῷ Κιέβῳ καὶ πάσης Ρωσίας» (Παντελεήμονος Κ. Καρανικόλα, Μητροπολίτου Κορίνθου: Κλείς Ὀρθοδόξων Κανονικῶν Διατάξεων, σελ. 164 καὶ 313).

Βαρύτατα κανονικὰ παραπτώματα

Ἀφοῦ λοιπὸν ἀποδεδειγμένως ἡ Μητρόπολις Κιέβου ὑπάγεται εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, οἱ δύο ἐν λόγῳ Προκαθήμενοι ὑπέπεσον εἰς τὸ βαρύτατον κανονικόν παράπτωμα τῆς εἰσπηδήσεως εἰς τὴν ξένην ἐκκλησιαστικὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Ὁ μὲν πρῶτος μὲ τὴν ἐξαπάτησιν ὁλοκλήρου τῆς Ὀρθοδοξίας ὅτι δῆθεν ἀποκατέστησεν ἐκκλησιαστικῶς τοὺς τιμωρηθέντας ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καὶ ὑπέγραψε, δεσποτοκρατικῶς καὶ ἀντικανονικῶς, τόμον ψευδοαυτοκεφαλίας τῆς ὑπ’ αὐτοῦ ἱδρυθείσης εἰς τὸ Κίεβον ψευδοεκκλησίας ἀπὸ καθῃρημένους, ἀναθεματισμένους, αὐτοχειροτονήτους καὶ σχισματικούς, ὁ δὲ δεύτερος, ἐπίσης δεσποτοκρατικῶς καὶ ἀντικανονικῶς, ἔσπευσε νὰ ἀναγνωρίση πρῶτος αὐτὸ τὸ δαιμονικὸν ψευδοεκκλησιαστικὸν μόρφωμα. Ἡ τοιαύτη εἰσπήδησις καὶ τῶν δύο αὐτῶν παρεκτρεπομένων Προκαθημένων συνεπάγεται καθαίρεσιν (ἔ.ἀ., σελ. 149).

Καὶ εἰς ἄλλο βαρύτατον κανονικὸν παράπτωμα περιέπεσον οἱ προδόται τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆς των δύο αὐτοὶ ἐκκλησιαστικοὶ Ἡγέται. Ἐνῷ εἰς τὸ Κίεβον ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει ὁ κανονικὸς Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας π. Ὀνούφριος, ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος ἐτοποθέτησε καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος π. Ἱερώνυμος ἀνεγνώρισε καὶ δεύτερον Μητροπολίτην Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας. Οἱ ἱεροὶ Κανόνες ἀπαγορεύουν αὐστηρῶς τὴν ὕπαρξιν δύο Ἐπισκόπων εἰς τὸν αὐτὸν τόπον.

Ὁ ψευδοεπίσκοπος Ἐπιφάνιος

Ὁ ὡς ἄνω δεύτερος ψευδομητροπολίτης Κιέβου εἶναι ὁ ψευδοεπίσκοπος Ἐπιφάνιος στερούμενος Ἀρχιερωσύνης καὶ Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Ψευδοεχειροτονήθη ἀπὸ καθηρημένον. Ὑπὲρ τὰ ἑκατὸν εἶναι τὰ εἰς βάρος αὐτοῦ δημοσιεύματα καὶ οὐδὲν ἔχει ἀντικρουσθῆ. Μητροπολῖται, Καθηγηταὶ Θεολογικῶν Σχολῶν, ἄλλοι λόγιοι Θεολόγοι, Ἡγούμενοι, Ἱερομόναχοι, Πρωτοπρεσβύτεροι, ὁμάδες Μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δημοσιογράφοι, ἀρθρογράφοι κ.ἄ. καταγγέλλουν ὅτι ὁ Ἐπιφάνιος ὑπάγεται εἰς τὴν τάξιν τῶν λαϊκῶν. Ἰδοὺ παραδείγματά τινα ἀπὸ τὰ δημοσιεύματα: «Ἡ χειροτονία τοῦ Ἐπιφανίου δὲν εἶναι οὔτε κανονικὴ οὔτε νόμιμη». «Δὲν ἐπιτρέπεται καμμία ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἀχειροτόνητο, σχισματο – αἱρετικό, ἀκοινώνητο καὶ Οὐνίτη ψευδομητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο» (Ἁγιορεῖται Πατέρες). «Οἱ σχισματικοὶ ἀκολουθοῦν τὸν Ἐπιφάνιο». «Ὁ ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιος ἀνήκει εἰς τὰς τάξεις τῶν λαϊκῶν». «Ἀχειροτόνητοι οἱ ἀντικανονικῶς χειροτονηθέντες» (ἔ.ἀ., σελ. 39). Δέκα Αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι καὶ δεκαέξι Μοναὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν Ἐπιφάνιον.

Αὐτὸς ὁ ἀχειροτόνητος ψευδοεπίσκοπος Ἐπιφάνιος ἐκλήθη καὶ συνελειτούργησε μὲ τὸν Πατριάρχην καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον. Φρίκη! Φρίκη! Φρίκη! Δυστυχῶς, ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Πατριάρχης καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δὲν φοβοῦνται τὸν Θεόν. Εἶναι ἀθεόφοβοι. Ἀλλὰ οὔτε καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἐντρέπονται; Ὁμάδες πιστοῦ λαοῦ ἐκραύγαζον: «Εἶσθε προδόται τῆς Ὀρθοδοξίας». Πράγματι οἱ δύο αὐτοὶ κορυφαῖοι ἐκκλησιαστικοὶ Ἡγέται προδίδουν τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ κατασκανδαλίζουν τὸ πανορθόδοξον πλήρωμα.

Ἐπειδὴ ὅλα ἐγένοντο δεσποτοκρατικῶς καὶ οὐχὶ μόνον κατὰ παράβασιν, ἀλλὰ καὶ κατὰ περιφρόνησιν τῶν ἱερῶν Κανόνων, ἐχαρακτήρισα τὸ σκανδαλῶδες συλλείτουργον τῆς Θάσου ὡς «ἀνίερον καὶ δεσποτοκρατικόν». «Ἀποτέλεσμα τῆς καταφρονήσεως ἱερῶν Κανόνων χωρισμὸς ἀπὸ Θεοῦ ἐστι» (ἔ.ἀ., σελ. 23).


2 thoughts on “Ανίερον δεσποτοκρατικόν συλλείτουργον εις Θάσον.

  1. Να είστε απόλυτα ενωμένοι στον ίδιο νου και στην ίδια κατανόηση» (Α ́ Κορ. 1,10), προτρέπει ο Απόστολος Παύλος. Ο Άγιος Κυπριανός επιμένει στην ενότητα του τρόπου σκέψης που ενώνει τους επισκόπους και που φανερώνει έτσι την ενότητα των κατά τόπους Εκκλησιών υπό την ηγεσία τους: «Εξ ου και η ενότητα των επισκόπων, οι οποίοι, πολλοί είναι, είναι ένα, επειδή όλοι σκέφτονται το ίδιο» (Επιστολές, 52).

  2. Επίσης, με εκείνους που έπεσαν στο σχίσμα προς το Σώμα της Εκκλησίας, δεν μπορούμε να έχουμε ευχαριστιακή κοινωνία. Το Μελιτιανό σχίσμα αποκαταστάθηκε στην αρχαία Εκκλησία όταν προηγήθηκε όχι μόνο της έκφρασης της μετάνοιας, αλλά και της αναθεματοποίησης του σχίσματος από τους ίδιους τους σχισματικούς. Και, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, «αναθεματίζοντας το δικό τους σχίσμα, όπως λένε, γίνονται δεκτοί στην Καθολική Εκκλησία» (Επιστολή 40 προς υιό Ναυκράτη, PG 99, 1053C). Μόνο τότε ακολούθησε η πανορθόδοξη συνοδική αποκατάσταση στην Α ́ Οικουμενική Σύνοδο. Στην πραγματικότητα, είναι μια προφανής εκκλησιαστική ανομία όταν μοιραζόμαστε ευχαριστιακά με τους σχισματικούς, γεγονός που καθιστά αδύνατη τη σωτηρία, όχι μόνο των σχισματικών, αλλά και εκείνων που έχουν ευχαριστιακή κοινωνία μαζί τους, αφού και αυτοί γίνονται ανεκπλήρωτοι / ένορκη / αφορισμένοι (βλ. Κανόνα 2 της Συνόδου της Αντιόχειας, ο οποίος έχει επικυρωθεί από τη Σύνοδο Ε ‘, VI και VII Οικουμενική)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s