Ἀλήθεια, τί ἀπ’ ὅλα αὐτά δέν ἔχει ὁ παπα Σαράντης;

(πρωτοπρ. Βασιλείου Κοκολάκη, ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ)

Κατόπιν παρακλήσεως συγγραφῆς κειμένου γιά τόν ἀγαπημένο μας πατέρα Σαράντη… τόν ¨παπούλη¨ μας…ἐπειδή δέν εἶμαι ἱκανός νά γράψω κάτι, ¨ἔκλεψα¨ κάποια θεόπνευστα λόγια τοῦ συνονόματός μου ἁγίου. Κι΄ αὐτό ἐπειδή τά λόγια τῶν κοινῶν θνητῶν δέν ἐπαρκοῦν γιά νά ἐκφράσουν τό τί θά πεῖ παπα Σαράντης. Τά λόγια τῶν ἁγίων ὅμως ἁρμόζουν στούς ἁγίους.

Ἑπομένως δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά ποῦμε πώς τά ὅσα παρήγορα ἀπηύθυνε τό 368μ.Χ. ὁ Μέγας Βασίλειος στούς Νεοκαισαρεῖς γιά τήν κοίμηση τοῦ ἀγαπημένου τους ἐπισκόπου Μουσωνίου ἀπευθύνονται καί στόν ἄρτι κοιμηθέντα παπούλη μας, τόν πατέρα – ὄντως «πατέρα» – Σαράντη, μέ μικρές παραλλαγές…

Συνέχεια

Μᾶς πόνεσε ὄντως πού μετατατράπηκε σέ τζαμί ἡ Ἁγια Σοφιά;

(πρωτοπρ. Βασιλείου Κοκολάκη, ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ)

Οὐαί ὑμῖν γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί, θά βροντοφώναζε ὁ Χριστός μας σέ μᾶς πρωτίστως τούς Ἕλληνες ὀρθοδόξους χριστιανούς.

Ὅταν ἀντί νά κρατήσουμε ἀνοιχτούς τούς ναούς μας ἐν περιόδῳ λοιμοῦ, τότε κι’ ἄν ἔπρεπε μάλιστα, ἐμεῖς κρυφθήκαμε ὅλοι στά σπίτια μας μετατρέποντάς τα ξαφνικά ἀπό τή μιά στιγμή στήν ἄλλη, δῆθεν, ἀπό οἴκους ἄρτων καί θεαμάτων ἀκολασίας σέ κατ’οἶκον ἐκκλησίες μετανοίας καί δακρύων, – καί τούς κλείσαμε, δέν θά παθαίναμε κάτι κακό; Μᾶς κόστισε πού ἔκλεισαν οἱ ναοί; Μᾶς κόστισε τελικά ἡ μετατροπή τῆς Ἁγια Σοφιᾶς σέ τζαμί; Ὦ τῆς ὑποκρισίας, τοῦ ψεύδους, τῆς βλασφημίας.

Συνέχεια

Πρωτ. Βασίλειος Κοκολάκης, Ἀνοιχτή ἐπιστολή πρός τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν & πάσης Ἑλλάδος.

Πρωτ. Βασίλειος Κοκολάκης

Ἐν Χολαργῷ, 25-3-2020
Πρός τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον
Ἀθηνῶν & πάσης Ἑλλάδος
κ. Ἱερώνυμον Β΄

Μακαριώτατε,

Αἰτοῦμαι τίς πατρικές σας εὐχές.

Ὡς ἀνάξιος λειτουργός τοῦ Ὑψίστου,  σάν υἱός πρός Πατέρα καταθέτω μέ ἁπλά λόγια τίς ἀπορίες-σκέψεις μου, προβληματισμούς καί διαθέσεις μου, σέ Σᾶς πού ἔχετε ἀναλάβει θείᾳ χάριτι τόν ρόλο τοῦ πνευματικοῦ μας πατέρα καί καθοδηγητῆ γιά τήν Οὐράνια Βασιλεία. Ἐπιπλέον ἐννοεῖται ὅτι δέν κάνω τόν δάσκαλο.

Συνέχεια