Αναγγελία επερχομένων δεινών εν Αγίω Όρει.

Υπό Αγιορειτών Πατέρων

Με την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, “ως εκ θαύματος”, άπαντα τα συστημικά ΜΜΕ αναπροσανατολίστηκαν σ΄ αυτόν, με αποτέλεσμα να διακοπεί απότομα κάθε αναφορά στον Covid–19, και αντ΄ αυτού να βρεθεί στο επίκεντρο ο πόλεμος, και να προβάλλεται ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης Δύσης–Ρωσίας, σύμφωνα με το νέο “αφήγημα”.

Συνέχεια

Απαρχή (πολιτικών) διώξεων εν Αγίω Όρει.

υπό Γερ. Παϊσίου Μοναχού Καρεώτου

Έχοντας εισέλθη πια στην δευτέρα φάση της “πανδημικής” κρίσης, όπου η αρχική “προαιρετικότητα” αντικαθίσταται σταδιακά με ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της νέας κανονικότητας, την ανελεύθερη δηλαδή επιβολή της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού, γινόμαστε μάρτυρες ενός εξελισσόμενου διωγμού κατά της Εκκλησίας, που αποτέλεσε το de facto επίκεντρο της πρωτοφανούς όσο και απροκάλυπτης επίθεσης των πάσης φύσεως “εκσυγχρονιστικών” ελίτ. Η επίθεση δε, κατευθύνθηκε προς τον πυρήνα της εκκλησιαστικής συνείδησης, την δογματική της διδασκαλία και την λατρευτική της ζωή.

Συνέχεια

Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις εν Αγίω Όρει του Πολιτικού Διοικητή Θ. Μαρτίνου και του “Αναπληρωτή” Α. Κασμίρογλου -Μέρος Γ

ΜΕΡΟΣ ΑΕΔΩ
ΜΕΡΟΣ Β’ ΕΔΩ

Γέρων Παΐσιος Μοναχός Καρεώτης
Επιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης

Εισαγωγή

Στην σειρά των τελευταίων άρθρων μας έχει υποστηριχθεί, παρουσιάζοντας αδιάσειστα στοιχεία, ότι πάγια τακτική της Ελληνικής Πολιτείας ήταν (και παραμένει) η σταδιακή απομείωση –είτε αμέσως, κυρίως όμως εμμέσως– του αυτοδιοικήτου καθεστώτος του Αγίου Όρους (ΑΟ). Συνέπεια τούτου είναι να καθίστανται οι έκθεσμες (όπως θα αποδειχθεί) εγκύκλιες παρεμβάσεις της παρούσας Πολιτικής Διοικήσεως του Αγίου Όρους (ΠΔτΑΟ), ως περαιτέρω προσπάθειες κλιμάκωσης αυτής της τακτικής. Βεβαίως, το διακύβευμα δεν είναι απλά το “αυτοδιοίκητο” του ΑΟ, αλλά μέσω του ελέγχου και της ουσιαστικής κατάργησής του, να επιτευχθεί επιτέλους ο επιδιωκόμενος “εκσυγχρονισμός” του μοναχισμού και συνακόλουθα, ο τερματισμός της ιστορικής του αποστολής. Αυτό ακριβώς ήταν που θεωρούσε ως το αληθές ζητούμενο, η αρμόδια Ιεροκοινοτική Επιτροπή του 1991 1 εκ τριών Αγιορειτών Ηγουμένων, όπου στον επίλογο της εισηγητικής της έκθεσης υπό τον τίτλο “Ἐἴσοδος καί ἐγκαταβίωσις ἐν Ἁγίῳ Ὄρει ἀλλοδαπῶν Ὀρθοδόξων. Νομοκανονική προσέγγισις”, ετόνιζε ότι,

Συνέχεια

Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις εν Αγίω Όρει του Πολιτικού Διοικητή κ. Μαρτίνου και του Αναπληρωτή κ. Κασμίρογλου. -Μέρος Β΄

[Το Α’ Μέρος ΕΔΩ]

Γέρων Παΐσιος Μοναχός Καρεώτης
Επιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης

Εισαγωγή

Συνεχίζοντας την εξέταση του ζητήματος των αντιθεσμικών –προσωπικού χαρακτήρα– ενεργειών του Πολιτικού Διοικητού (ΠΔ) Θανάση Μαρτίνου, κάτι που πρέπει εξ αρχής να αναλυθεί είναι το πώς αυτές συνδέονται με την ευρύτερη σχέση (προβληματική, όπως έχει πλέον εξελιχθεί) μεταξύ του Ελληνικού Κράτους (ΕΚ) και του Αγίου Όρους (ΑΟ), που –σημειωτέον– αντανακλάται στην ερμηνεία, που αναλόγως της περιπτώσεως δίνεται, στον χαρακτήρα της θεσμικής λειτουργίας του ΠΔ. Πρέπει επομένως να αποτυπωθούν τα μέσα διά των οποίων το ΕΚ έχει ποδηγετήσει το ΑΟ στην σταδιακή –μερική έστω– άρση του αυτοδιοικήτου χαρακτήρα του, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι αληθινά κρύβουν οι ατομικές “φιλάνθρωπες” ενέργειες Μαρτίνου: μια περαιτέρω κλιμάκωση στην πορεία κατάλυσης του αυτοδιοικήτου του ΑΟ, της αφαίρεσης της όποιας αξίας έχει αυτό στον Ορθόδοξο Κόσμο.

Συνέχεια

Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις εν Αγίω Όρει του Πολιτικού Διοικητού κ. Μαρτίνου και του Αναπληρωτή κ. Κασμίρογλου.

Γέρων Παΐσιος Μοναχός Καρεώτης
Ἐπιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης

Μέρος Α΄

Στις κοσμογονικές αλλαγές που ζούμε, όπου ουδείς παραμένει ανεπηρέαστος, αυτό που κυρίως βιώνεται είναι μια αίσθηση κατάρρευσης, καθώς και ένα βαθύ σοκ.

Βέβαια για την Ελληνική κοινωνία το σοκ δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, αυτό που άλλαξε είναι η τάξη μεγέθους: έτσι στο προηγούμενο σοκ της κρίσης χρέους, ήλθε να προστεθεί το νέο σοκ της “υγειονομικής” κρίσης. Βάσει δε της θεωρίας του ελεγχόμενου σοκ, αυτό που επιτυγχάνεται είναι ότι οι κοινωνίες υποχρεώνονται στο να αποδεχθούν παθητικά, ως τετελεσμένο, μείζονες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν αδύνατον να εφαρμοσθούν.1

Συνέχεια