Η Χούντα, η Κύπρος και οι νεο-Έλληνες.

σ.σ. Ναι υπάρχουν σημεία στα οποία δεν συμφωνώ, και σίγουρα δεν είναι ο σκοπός μου να προβάλω κάποιον από την δηλητηριώδη κυβέρνηση του Μητσοτάκη. Όμως είναι τρομερό αυτό που λέει ο αρθρογράφος.

Άριστος Μιχαηλίδης

Ήταν συμπτωματικά και η παραμονή της επετείου του πραξικοπήματος, η συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων, κι έγινε έτσι ακόμα πιο βαριά η απογοήτευση και ο αχός που έφτανε κοντά μας. Συζητούσαν για τα ελληνικά πανεπιστήμια και ο γνωστός μας εδώ από τη βαθιά ενασχόλησή του με το Κυπριακό και την κυπριακή ιστορία, πανεπιστημιακός και υφυπουργός Παιδείας, Άγγελος Συρίγος, είπε στην ομιλία του μια ιστορική αλήθεια. Ότι «το Πολυτεχνείο υπήρξε το μοναδικό σοβαρό γεγονός μαζικής λαϊκής αντιστάσεως απέναντι στη δικτατορία», αλλά η δικτατορία δεν έπεσε λόγω του Πολυτεχνείου «κατέρρευσε το 1974 υπό το βάρος των ανομημάτων της και ιδίως υπό το βάρος της κυπριακής τραγωδίας».

Θέλαμε να πιστεύουμε ότι δεν υπήρχε κανένας στην Ελλάδα που το αγνοεί αυτό. Τελικά, το αγνοούν σχεδόν όλοι. Ή κάνουν πως το αγνοούν επειδή βολεύει τα μικροκομματικά τους αφηγήματα και η Κύπρος παραμένει πάντα μακράν. Οι επιθέσεις που δέχτηκε ο Συρίγος για αυτή την αναφορά δεν έχουν προηγούμενο. Ο Αλέξης Τσίπρας και άλλοι ζητούσαν την παραίτησή του. «Επική γκάφα του υφυπουργού Παιδείας (…) δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο, τους αντιδικτατορικούς αγώνες και τις λαϊκές αντιδράσεις, αλλά από την τραγωδία της Κύπρου», έγραφαν στα ΜΜΕ. Επική γκάφα! Είναι τόσο σίγουροι ότι πρόκειται για λάθος! «Απίστευτη πρόκληση στους δημοκρατικούς αγώνες του ελληνικού λαού», έγραφε άλλος.

Κάθε χρόνο, τις μέρες που στην Κύπρο θρηνούμε και τιμούμε τους νεκρούς της τουρκικής εισβολής, στην Αθήνα γιορτάζουν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. 23 Ιουλίου έπεσε η Χούντα. Και κάθε χρόνο βαραίνει την ψυχή μου αυτή η αντίθεση. Από τη μια, τα μνημόσυνα σε εκείνο το απέραντο κοιμητήριο στον Τύμβο, από την άλλη, δεξιώσεις για να γιορταστεί η Μεταπολίτευση. Να, όμως, που δεν είναι μόνο αυτή η συναισθηματική σύγκρουση, που προκαλεί πικρία και απογοήτευση. Είναι, που στο αθηναϊκό κράτος έχουν ξεπεράσει τόσο εύκολα και επιπόλαια την κυπριακή τραγωδία, που ούτε καν ως ιστορική αναφορά δεν αντέχουν πια να την ακούνε. Επιλέγουν να πολιτεύονται με τους μύθους που δημιούργησαν για να χτίζουν πάνω τους κόμματα και ιδεολογίες, και όποιος τολμήσει να τους πει την αλήθεια είναι προς εξοστρακισμό.

Πριν από πολλά χρόνια, 24/2/2013, ο γνωστός δημοσιογράφος Γιάννης Μαρίνος (ο μακροβιότερος διευθυντής του Οικονομικού Ταχυδρόμου), έγραψε ένα άρθρο στο οποίο υποστήριζε ότι «η τραγωδία της Κύπρου υπήρξε η αιτία για την απαλλαγή της Ελλάδας από τη δικτατορία και όχι η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως διδάχθηκε και πιστεύει η νεολαία μας». Προκάλεσε κι αυτό αντιδράσεις και αμφισβητήσεις. Τώρα, όμως, ο Άγγελος Συρίγος το είπε μέσα στο Κοινοβούλιο. Κι αυτό θεωρήθηκε αμάρτημα καθοσιώσεως. Να του κόψουν το κεφάλι να μάθει να μην καταρρίπτει τους μύθους των νεο-Ελλήνων.

Θα έπρεπε να ευγνωμονούν την Κύπρο οι Αθηναίοι για την απαλλαγή από τη Χούντα. Και να της το χρωστούν. Και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Αλλά, ούτε να σκέφτονται δεν μπορούν. Τόσο αλλοτριώθηκαν από τα παραμύθια τους. «Λόγω του μύθου που έχει δημιουργηθεί, ένα μεγάλο ποσοστό του λαού πιστεύει ότι η Χούντα έπεσε το 1973 εξαιτίας του Πολυτεχνείου», είπε ο κ. Συρίγος. «Στην πραγματικότητα την εξέγερση του Πολυτεχνείου ακολούθησε η ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη και μία πολύ σκληρότερη φάση της δικτατορίας».

Ακριβώς. Από τον Νοέμβριο του 73, μετά το Πολυτεχνείο, η Χούντα συνεχίστηκε με νέο αρχη-δικτάτορα, τον αδίστακτο Ιωαννίδη. Ο οποίος οργάνωσε και διέταξε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και συμφώνησε την ακόμα πιο μεγάλη προδοσία, την τουρκική εισβολή. Η Χούντα έπεσε μετά την τουρκική εισβολή (24 Ιουλίου παρέδωσε την εξουσία στον Κωνσταντίνο Καραμανλή), όταν πια είχε πιάσει ο πανικός τους δικτάτορες από την εθνική συμφορά που προκάλεσαν στην Κύπρο.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, φυσικά και κλόνισε τη δικτατορία, αλλά δεν την έριξε. Έριξε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και ήρθε ο Δημήτριος Ιωαννίδης -καταραμένοι αιωνίως και οι δυο- ο οποίος συνέχισε για άλλους οκτώ μήνες το καταστροφικό έργο της Χούντας, τις διώξεις και τελικά την προδοσία της Κύπρου. Ας δείξουν, τουλάχιστον, εκεί στο κλεινόν άστυ, την ελάχιστη επίγνωση των ιστορικών στοιχείων και τον ελάχιστο σεβασμό στον κυπριακό ελληνισμό που επιβιώνει παρά τις απανωτές προδοσίες και την εγκατάλειψη. Διότι, μία είναι η αλήθεια: Το βαρύ τίμημα για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, το πλήρωσε και το πληρώνει ακόμα η Κύπρος.


philenews.com

4 thoughts on “Η Χούντα, η Κύπρος και οι νεο-Έλληνες.

  1. Μιλάμε για κοροϊδία χωρίς τσίπα, ως συνήθως, από τον Τσίπρα. Είναι επιεικέστατα γελοίο ο γιός ενός σκανδαλωδώς ευνοηθέντα από την Χούντα εργολάβου, ο οποίος παρουσίαζε ο πατέρα του ως δημοκράτη και αντιστασιακό, να κουνάει το δάκτυλο στον κάθε Συρίγο, που περιέργως πως είπε και μία αλήθεια.
    Το πόσο δημοκράτης είναι ο σημερινός επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης το είδαμε από την ανατροπή της ετυμηγορίας του δημοψηφίσματος του ’15, την τοποθέτηση του , κατά Στάθη Παναγούλη ιωαννιδικού, φανατικού χουντικού Νίκου Τόσκα στο υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, ο οποίος μάλιστα το 2018 αρνήθηκε με φαιδρές δικαιολογίες να παραδώσει το σύνολο του φακέλου που αφορούσε την οικογένεια Παναγούλη στον τότε εκλεγμένο βουλευτή του Σύριζα, στην «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» προδοσία της Μακεδονίας υπό την υψηλή εποπτεία και καθοδήγηση του Πάιατ, το «ξέπλυμα» του νεοναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου, τους παράνομους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, τον λαθρεποικισμό, τον ν. Κατρούγκαλου και το τρίτο και πιό βάρβαρο Μνημόνιο.
    Το πόσο δημοκρατική είναι η κυβέρνηση που συμμετέχει ο κ. Συρίγος φαίνεται από την υποχρεωτικότητα των πειραματικών, που συμφωνούν βεβαίως-βεβαίως σχεδόν όλα, αν όχι επί της ουσίας όλα, τα κόμματα της Βουλής, το πρόστιμο στους άνω των εξήντα όταν οι λαθρομετανάστες και δεν κάνουν τα πειραματικά και δεν τους ενοχλεί κανείς απ’ όλους αυτούς τους a la carte υπερευαίσθητους, την παραπομπή στις ελλαδίτικες καλένδες της καταταγγελίας της προδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών, και βεβαίως από την αντιμετώπιση των ηρώων υγειονομικών μας σε αναστολή.
    Εκλογές έρχονται, είπε κι ο κ. Συρίγος να ξεστομίσει μία αλήθεια. Και μόνο που αντέδρασε κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Πινόκιο, αρκεί για να μας πείσει για του λόγου το ασφαλές. Υπό τον όρο να μην ξεχνάμε τα πεπραγμένα και της τρισάθλιας σημερινής κυβέρνησης.
    Στο εμφυλιοπολεμικό σύνδρομο ποντάρουν όλοι αυτοί, για να συντηρούν τα κεκτημένα τους. Ο κ. Συρίγος είναι βουλευτής από το 2019 και σήμερα υπουργός. Έκανε παρόμοιες δηλώσεις και τα προηγούμενα χρόνια ή μόνο φέτος; Γιατί αν τις έκανε μόνο φέτος, αποσκοπεί στην τεχνητή πόλωση. Ίσως λέει τα ίδια κάθε χρόνο. Δεν το ξέρω.
    Πάντως, αν το παρατηρήσετε, τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ έχουν ξαμολυθεί επί τούτου ν’ αναβιώσουν εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Πχ όσοι είμαστε κατά της αποφυλάκισης του καταδικασμένου πλέον παιδεραστή, ήτοι η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, γι’ αυτούς είμαστε «κομμουνιστές»! Το μάθαμε κι αυτό…
    Για τα αίσχη της Χούντας ευθύνονται οι ατλαντικοί πάτρωνές της κι οι επίορκοι παλιάνθρωποι που την στελέχωσαν, όχι εμείς οι ελλαδίτες. Για την αδιαφορία που επιδεικνύουμε, όμως, για τον κυπριακό Ελληνισμό, όπως και για τους Βορειοηπειρώτες αδερφούς μας, ασχέτως αν το μεγαλύτετο μερίδιο ευθύνης το ‘χει το ξενόδουλο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, σαφέστατα φταίμε κι εμείς.

  2. Ο αρθρογράφος όσον αφορά τις κατάρες στον Γ. Παπαδόπουλου είναι λάθος
    Δεν φέρει καμία ευθύνη για την καταστροφή στην Κύπρο…

  3. Θεωρώ ότι ο κ. Συρίγος είπε την αναντίρρητη, ιστορικά, αλήθεια. Η εν λόγω αλήθεια αποδομεί το σαθρό σκεπτικό των όσων «χρησιμοποιούν» την εξέγερση του Πολυτεχνείου για πολιτικάντικους και δημαγωγικούς λόγους (άντληση πολιτικών και κομματικών κερδών).
    Αναφορικά, δε, με το ζήτημα της Τουρκικής εισβολής, θα μπορούσε να λεχθεί ότι μια μεγάλη μερίδα του Κυπριακού λαού καθώς και του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου της Νήσου, τεχνηέντως αποσιωπά τις σοβαρές ευθύνες, της υπό τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον Γ, τον και ζεύξαντα στο πρόσωπό του, όλως αντικανονικώς την εκκλησιαστική και πολιτική εξουσία, κυβερνήσεως.
    Επίσης, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε ανατραπεί από το Νοέμβριο του 1973 από το Δημήτριο Ιωαννίδη και βρισκόταν εκτός εξουσίας. Αυτό γιατί το παρακάμπτουμε;
    Οπωσδήποτε, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει τις καίριες και καταλυτικές ευθύνες του δευτέρου, ειδικά το άφρον πραξικόπημα του Ιουλίου του 1974 στην Κύπρο που αποτέλεσε το πρόσχημα για να εισβάλλουν οι Τούρκοι. Οφείλουμε, όμως, να υπομνήσουμε, χάριν της ιστορικής αλήθειας, ότι στο γενόμενο Πολεμικό Συμβούλιο στις 21 Ιουλίου 1974 ο Ιωαννίδης τάχθηκε υπέρ του πολέμου με την Τουρκία σε αντίθεση με την τότε στρατιωτική ηγεσία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s