Επάγγελμα: Δεσπότης.

Στίς γραμμές πού θά ἀκολουθήσουν, θά προσπαθήσουμε νά προσεγγίσουμε τό ἱερό λειτούργημα τοῦ ἐπισκόπου, μιά φανταστική προσέγγιση, στήν ἐκκοσμικευμένη του ἔκδοση. Γιά νά πετύχει τό ἐγχείρημα αὐτό, θά χρειαστεῖ νά βάλουμε τά δυνατά μας, καθώς καί ὅλη τή φαντασία πού διαθέτουμε, διότι εἶναι δύσκολο, σχεδόν ἀδύνατο στή διάνοιά μας, νά «κτίσει», μέ βάση τά ἁγιογραφικά καί τά ἁγιοπατερικά δεδομένα, μιά τέτοια ἀντίθετη προσωπικότητα.

Τά προσόντα λοιπόν, ἑνός κοσμικοῦ δεσπότη, θεωροῦμε, χωρίς νά εἶναι ἐξ ἀρχῆς ἀπαραίτητο ἐφόδιο, ἡ ἐπιλογή κάποιας θεολογικῆς σχολῆς, Ἀθηνῶν ἤ Θεσσαλονίκης, δέν ἔχει σημασία, καθώς θά ἐκπαιδεύονταν καταλλήλως στό ἴδιο γνωστικό ἀντικείμενο, τόν οἰκουμενισμό καί τήν πανθρησκεία. Θά διδάσκονταν ὅ,τι ἀκριβῶς ἀπαιτεῖται, ὅλο τό εὔρος τῶν μαθημάτων, ἀπό τόν μωαμεθανισμό μέχρι τόν ἰουδαϊσμό καί ἀπό παγανισμό μέχρι τήν οἰκουμενι(στι)κή κίνηση. Οἱ καταλληλότεροι θά προωθοῦνταν στά καλύτερα πανεπιστήμια τοῦ Βατικανοῦ καί γενικότερα στά παπικο-προτενσταντικά κέντρα, καί θά ἐλάμβαναν ὑψηλές περγαμηνές.

Τά προηγούμενα προσόντα ἐάν θά «παντρεύονταν» μέ κάποιο ξεκίνημα ἀπό κάποιες γνωστές θρησκευτικές ἀδελφότητες, μέ «τραλαρά καί τραλαρό», ὡραία δηλαδή τραγουδάκια καί ὡραία λογάκια, ἀγαπολογάκια, πού οὔτε καί αὐτό θά ἦταν ἀπαραίτητο, τότε θά εἴχαμε τόν τέλειο συνδυασμό γιά τό κτίσιμο μιᾶς δημοσιοϋπαλληλικῆς ἰσόβιας καριέρας τοῦ ἐπαγγελματία Δεσπότη.

Ὁ ἐπαγγελματικός προσανατολισμός γιά τό ἐπάγγελμα τοῦ Δεσπότη, θά ἀνέφερε πώς πρέπει νά εἶναι ἄγαμος κληρικός καί στό ὀργανόγραμμα τῆς Ὑπηρεσίας του, θά βρίσκονταν κάτω ἀπό τά πολιτικά καί ἐκκλησιαστικά κέντρα ἐξουσίας. Ἡ παρθενία δέν θά ἦταν ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τή δεσποτοποίηση· ἀντιθέτως, θά προτιμοῦνταν νεαροί πού τούς ἀρέσει (καί θά ἐπιδίδονταν) ἡ διαφορετικότητα καί φυσικά θά εἶχαν φιλελεύθερες ἀπόψεις.

Οἱ ἐκλογές τῶν Δεσποτῶν, δέν θά ἦταν ἐκπλήξεις καί θά ἦταν ἴσως βλάσφημο νά ὑποστηρίζαμε ὅτι θά ἐκλέγονταν ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα· οἱ ἐφημερίδες καί τά ἐκκλησιαστικά ἰστολόγια, θά προέβαλαν ἀπό πρίν τόν, μέλλοντα νά ἐκλεγεῖ, Δεσπότη. Θά ἐκλέγονταν οἱ ἡμέτεροι, γιά τούς ὁποίους θά ἦταν τό μοναδικό ὄνειρο ζωῆς: νά γίνουν Δεσπότες! Νά ντύνονται μέ ἀστραφτερά ροῦχα, νά κάθονται σέ λιονταρένους θρόνους καί νά ἠδονίζονται νομιζόμενοι ὅτι ἔχουν ἐξουσία καί νά πράττουν τά ἀντίθετα ἀκριβῶς ἀπ’ ὅ,τι λέει τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν, θά ἦταν μιά ὀρθόδοξη πίστη «ἄλλ’ ἀντ’ ἄλλων»! Θά ὑπῆρχαν συμπροσευχές μέ ἀλλόθρησκους καί αἱρετικούς, θά ἀναγνωρίζονταν ὡς πραγματικοί ἐπίσκοποι ἄνθρωποι ἀχειροτόνητοι, ἀφορισμένοι, οὔτε κάν χριστιανοί, θά ἔκλειναν τίς ἐκκλησίες ὅποτε τό ἀπαιτοῦσε τό πολιτικό κέντρο ἐξουσίας, θά ἀπαγόρευαν τίς λιτανεῖες, τίς Θεῖες Λειτουργίες καί γενικότερα θά συνέβαινε αὐτό που λέει ὁ λαός, «μᾶς ἄλλαξαν τήν πίστη»! Κανονικοί λύκοι μέ προβιά προβάτου! Θά «ἔτρωγαν» ὅσους κληρικούς καί λαϊκούς ἔμεναν στήν πίστη τῶν Πατέρων!

Εὐτυχῶς, αὐτά εἶναι φανταστικές ὑποθέσεις καί καμμία σχέση δέν ἔχουν μέ τήν πραγματικότητα, καθώς οἱ ἐπίσκοποί μας εἶναι πιστοί ἀκόλουθοι τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀγρυπνοῦν καί φυλάσσουν τήν παρακαταθήκη τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Εὐτυχῶς…!

Πορφυρίτης

1 thought on “Επάγγελμα: Δεσπότης.

  1. Μικρές πινελιές στο φανταστικό τούτο πορτρέτο:

    (α) Κάποιου είδους σύνδεση (φιλολογική, κοινωνική, έστω μέσω τρίτου) με κάποιο από τους σύγχρονους Αγίους της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα ή το Εξωτερικό (κατά προτίμηση από Αγγλία)… Αν το παραπάνω δεν είναι εφικτό έστω κάποιου είδους θεολογική συσχέτιση-αναφορά με κάποιο ευρέως αποδεκτό θεολόγο (κληρικό ή λαϊκό) που να ανήκει στην κατηγορία των «παραδοσιακών» (για ξεκάρφωμα)…

    (β) Διατήρηση ενθέρμων προσωπικών σχέσεων με έναν εκ των πρέσβεων των παρακάτω κρατών (αν με όλους ακόμα καλύτερα): ΗΠΑ, Ισραήλ, Βατικανού (ή ακόμα καλύτερα με ηγέτες αυτών)…

    (γ) Απόλυτη αποδοχή πρωτείου, αλάθητου και άλλων (υπαρκτών), ή ανύπαρκτων προνομίων προς τον «πρώτον» της Νέας Ρώμης στον οποίον οφείλουμε να έχουμε δουλική υποταγή.

    (δ) Πρόσβαση και αρμονικές σχέσεις με σοβαρούς παίχτες και παράγοντες της οικονομικής και μιντιακής σκηνής (βιομηχάνους, εφοπλιστές, εκδότες, δημοσιογράφους, κλπ).

    (ε) Έφεση προς τις νέες τεχνολογίες, αγάπη προς τις επιστήμες που μας χαρίζουν δώρα Θεού (όπως τα ενέσιμα μπόλια) για κάθε περίσταση, και έφεση για κάθε είδους καινοτομίες-μεταρρυθμίσεις που χαϊδεύουν αυτάκια και βολεύουν παθάκια (κλήρου και ποιμνίου).

    (στ) Ανεπτυγμένο επιχειρηματικό κριτήριο (επί το λαϊκότερο οξύ «ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο»): Το συγκεκριμένο εφόδιο κρίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο μια και δρομολογούνται θέματα εκμετάλλευσης της (εναπομένουσας ελαχίστου) Εκκλησιαστικής περιουσίας και των επερχόμενων δυσκολιών λόγω της εφαρμογής της Μεγάλης Επανεκκίνησης.
    Σημ.: Καλό θα είναι να έχει υπάρξει συστηματική μελέτη του αντίστοιχου εγχειριδίου του οποίου ως γνωστό μύστης είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός και τα βασικά στελέχη της εκάστοτε κυβέρνησης. Προφανώς όσοι έχουν σχέσεις με Μπιλντεμπργκ, Τριμερή Επιτροπή, Council on Foreign Affairs, κλπ έχουν σαφές προβάδισμα στο σημείο αυτό.

    (η) Τέλος, το μειλίχιο ύφος, η εξωτερική αίσθηση «πραότητας», και η ταπεινή σκηνική παρουσία (κατά τα πρότυπα του πάπα Βοϊτίλα) είναι απαραίτητα εφόδια για κάθε σοβαρό επίσκοπο καριέρας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s