Ἀνυποχώρητοι εἰς τάς ἀρχάς μας.

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν ἕνα προβληματισμό ποὺ ἀναφέρεται στὸ θέμα τῆς ὑποχώρησης σὲ διάφορα θέματα, προκειμένου νὰ προλαμβάνονται δυσάρεστες καταστάσεις καὶ νὰ ἀποφεύγονται προβλήματα ποὺ ἔχουν τραγικὰ ἀποτελέσματα. Πότε λοιπὸν πρέπει νὰ ὑποχωρεῖ ὁ χριστιανὸς καὶ εἰδικότερα ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστής; Καὶ πότε πρέπει νὰ εἶναι ἀνυποχώρητος ὑπερασπιζόμενος τὶς ἀπόψεις του;

Προφανῶς ὑποχωρητικὸς πρέπει νὰ εἶναι σὲ προσωπικὰ ζητήματα, σὲ ἐπιθυμίες, σὲ ἀπαιτήσεις καὶ ἐγωιστικὲς ἐπιλογές, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ τοὺς λείπει ἡ στοιχειώδης παιδεία, ποὺ εἶναι ἀγενεῖς καὶ δύσκαμπτοι καὶ δύσκολα ἀναθεωροῦν τὶς ἀπόψεις τους, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν ἡμιμάθεια, καὶ γενικὰ ἀπέναντι στοὺς ἰδιόρρυθμους ἀνθρώπους.

Ἀνυποχώρητος πρέπει νὰ εἶναι ὁ χριστιανὸς σὲ θέματα ἀρχῶν. Ὁ γέροντας Ἐπιφάνιος ἔλεγε: «Δὲν θὰ ὑποχωρήσουμε σὲ θέματα ἀρχῶν, σὲ θέματα τηρήσεως τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, σὲ θέματα τηρήσεως τῶν κανόνων τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ σὲ θέματα ποὺ ἔχουν σχέση μέ μᾶς, μὲ τὸ ἄτομό μας, μὲ τὸν ἑαυτό μας, μὲ τὸν ἐγωισμό μας, μὲ τὴ φιλοδοξία μας, μὲ ἀπαιτήσεις ὑλικῶν πραγμάτων, ἐκεῖ νὰ ὑποχωροῦμε. Ἡ ὑποχώρηση αὐτὴ εἶναι σωτήριος, ἐνῷ ἡ ὑποχώρηση ἀπὸ τὶς ἀρχές μας, ἀπὸ τὶς πεποιηθήσεις μας εἶναι ὀλέθριος».

Ὅταν ὑπερασπιζόμαστε χωρὶς ὑποχωρήσεις τὶς ἀρχές μας καὶ τὶς ἠθικὲς ἀξίες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ βρεθοῦν ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἀντιδράσουν μὲ ποικίλους τρόπους. Ὅμως πρέπει νὰ μᾶς ἀφήνουν ἀδιάφορους. Ποτὲ δὲν θὰ θεωρήσουμε τοὺς ἀντιφρονοῦντες πιὸ ἔξυπνους καὶ πιὸ σοφούς. Κάθε ἄλλο. Ἐπιβάλλεται, ὡστόσο, ψυχραιμία, σταθερότητα στὶς ἀπόψεις καὶ προπαντὸς ἀνοχὴ καὶ ὑπομονή, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποτε μπορεῖ νὰ δοῦν τὴν πνευματικὴ ἀξία τῶν ὅσων ὑποστηρίζουμε.

Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὸς στὶς ὑπερβολικὲς ἐκτιμήσεις καὶ τὶς περιγραφές. Νὰ βλέπει τὰ πράγματα στὶς πραγματικές τους διαστάσεις. Νὰ ἀποφεύγει προβλέψεις φοβερῶν δεινῶν καὶ προφητικὲς διηγήσεις. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀνόητα καὶ δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὴν ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωή. Ὅποιος τὰ ἀποδέχεται καὶ τὰ ὑπηρετεῖ ἢ τὰ χρησιμοποιεῖ βρίσκεται σὲ λάθος δρόμο. Ἀκολουθεῖ τὸ δρόμο τῆς πλάνης. Ἀλίμονο, ἂν αὐτὰ θεωρηθοῦν μέσα γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀφύπνιση τῶν ἀνθρώπων. Θὰ ἔχουμε ὑποβάθμιση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία, ἡ ὁποία εἶναι τὸ ζητούμενο καὶ τὸ ποθούμενο.

Ορθόδοξος Τύπος

3 thoughts on “Ἀνυποχώρητοι εἰς τάς ἀρχάς μας.

  1. Μέγα λάθος στο τέλος πάτερ διαπράξατε, αυθαίρετα και αστήρικτα. Η τελευταία και άσχετη με τις πολύ σωστές προηγούμενες παράγραφος είναι απαράδεκτη γενίκευση που περιλαμβάνει και τα χλωρά. Το αντιπατερικό και αυθαίρετο συμπέρασμα της δε στρέφεται έναντι της διαχρονικής ποιμαντικής του Αγ. Πνεύματος που επέλεξε σαφώς την εμπέδωση του φόβου του Θεού, ως βασικού πυλώνα που προηγείται της αληθούς πίστεως και αγάπης. Η αναμονή εκπλήρωσης ΕΓΚΥΡΩΝ προφητειών επίσης δεν μπορεί να καταδικάζεται και αποκόβεται από την χριστιανική ζωή, διότι αλλιώς θα πρέπει να παραδεχτούμε μέγα λάθος στα ιερά κείμενα . Το πρόβλημα είναι τα κριτήρια στις προφητείες. Επίσης δεν μπορεί να προσαρμόζουμε γενικευμένα την άνωθεν δοσμένη ποιμαντική γραμμή για την πνευματική αφύπνιση και διαφύλαξη των καλοπροαίρετων για να συγκινηθούν με τις αγαπολογίες και την νομιζόμενη ατιμωρησία οι εμμένοντας αδιόρθωτοι.
    Η ποιμαντική γραμμή της σύγχρονης εποχής από τους δοκησίσοφους πολυμορφωμένους ποιμένες οδήγησε στο σημερινό χάλι, επειδή θεώρησαν εαυτούς εξυπνότερους από την παραδοσιακή ποιμαντική αιώνων. Ακόμα και οι βουλόμενοι αγωνιστές στην εποχή της μεγίστης πλάνης και αποστασίας δεν αποφεύγουν τα λάθη. Πόσο δίκαιο είχε ο μακαριστός π. Αθανάσιος (και όχι μόνο..) όταν έλεγε ότι είμαστε μόνοι μας..

  2. Καλησπέρα σας.
    Νομίζω ότι εδώ ο πατήρ θέλει να θίξει την «επανάπαυση» στις προφητείες (είτε αυτές μιλάνε για κάτι επερχόμενο κακό ή καλό) με τέτοιον τρόπο έτσι ώστε να αδρανοποιείται ο άνθρωπος
    και να μην αγωνίζεται στο περιβάλλον του.

    • Εσείς με τα χαρίσματα σας και τις ικανότητες σας, αγαπητή αδερφή μας, εκφράζεστε όμορφα και συγκεκριμένα. Όμως κάποιες λέξεις και προτάσεις στο άνω κείμενο είναι βλαβερές, πλανερές και προσβλητικές. Δεν στρογγυλεύονται και δημιουργούν παρανοήσεις, ακόμα και αν ο συγγραφέας τα εννοούσε υπό το δικό σας πρίσμα.

      Αν κάποιος μεταδίδει την γνώση των προφητειών δηλαδή, κατά γραπτά διαχρονική παραίνεση Αγίου (το λιγότερο), που φαίνονται υπερβολικές στους πολλούς σημερινούς, όπως και η ανάσταση των νεκρών εν ριπή οφθαλμού άλλωστε, πρέπει να είναι «ἀνόητα καὶ δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση…τὰ ἀποδέχεται καὶ τὰ ὑπηρετεῖ ἢ τὰ χρησιμοποιεῖ …δρόμο τῆς πλάνης».
      Ο έγκυρος προφητικός λόγος είναι συνυφασμένος με την πίστη μας σε τέτοιο βαθμό που εμπεριέχεται στο σύμβολο της πίστης μας και στα λόγια αμέτρητων Αγίων και κατά Θεόν σοφών οσίων ανθρώπων με έκδηλη την αγιοπνευματική κατάσταση και με λόγια χωρίς διπλωματίες. Στον άπιστο φαίνονται υπερβολικά, όπως και ο φόβος του Θεού της «αγάπης και μόνο», αλλά μερικοί βασικοί λόγοι της
      θανάσιμης πτώσης έχουν εξηγηθεί στην ιερά μας παράδοση.
      Εδώ δαιμονοποιείται η οποιαδήποτε χρήση τους με τα «Ἀλίμονο, ἂν αὐτὰ θεωρηθοῦν μέσα» και «ὑποβάθμιση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία».

      Ας μην ανάγει ο καθένας την προσωπική του αντίληψη και βίωμα ως όριο του δρόμου της σωτηρίας, κάνοντας κατάχρηση δημοσίου βήματος, νομίζοντας πλανεμένα ότι εκφράζει την μέση οδό των Πατέρων. Υπάρχει βεβαιότης για την κατηγορία των ανθρώπων που θα εκλυθεί ή αυξηθεί στην πίστη από αυτά. Το ότι καταχρηστικά και βλαβερά μερικοί τα χρησιμοποιούν είναι γνωστό, όπως και πολλά πνευματικά και μη φάρμακα άλλωστε.
      Έτσι όπως έγιναν και θα τελειοποιηθούν στην ύστατη πλάνη τα πράγματα , ο σύγχρονος γέροντας της μονής Πάρβου αλλά και ο της Βατοπεδίου κοιμηθείς μίλησαν ξεκάθαρα, ανάμεσα και σε άλλους. Πλέον ο δρόμος της σωτηρίας είναι ομολογιακός και μαρτυρικός, οπότε η πίστη σε προφητείες και θαύματα ενισχύει μερικούς να τα καταφέρουν. Οι της οσιακής «χριστιανικής ζωής», καλό θα είναι να προσεύχονται ιδιαιτέρως και εντατικά να «φτάσουν» στο μέτρο της αντίληψης του Αγ.Παισιου στο θέμα, ότι δηλαδή είναι ευκαιρία και πανηγύρι για μας οι δυσκολίες, οι διωγμοί, το μαρτύριο. Έτσι θα μπορούν να είναι σίγουροι για παν ενδεχόμενο και θα θεωρούν τις προφητείες και την εκπλήρωση τους πάντα ωφέλιμες και πάντα καλές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s