Απολογητική στο άρθρο του Σεβ. Ναυπάκτου με τίτλο: Τα δύο άκρα, κατά τον άγιο Παΐσιο, και τα ζιζάνια.

Διαβάζοντας το άρθρο του Σεβασμιότατου ένιωσα μια απογοήτευση. Δεν είμαι αποτειχισμένος πιστός, αλλά θεωρώ χρέος μας να επαινούμε δημοσίως τους υγιώς αποτειχισμένους πατέρες και να συμβάλουμε στον αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού με όποιο ενδεδειγμένο τρόπο μπορούμε.

Ένιωσα λοιπόν την ανάγκη να γράψω μια πρόχειρη «απολογητική» ενάντια στα γραφόμενά του Σεβασμιωτάτου, ο οποίος, δυστυχώς, ελύπησε το λαό του Θεού, και τον Κύριο, με την εισήγησή του για αναγνώριση των σχισματικών.

Αρχικώς το κείμενο ξεκινά με θεολογία περί Εκκλησίας και πνευματικών ηλικιών, εις τρόπον ώστε ο αναγνώστης να προδιατίθεται για τα επόμενα που θα ακολουθήσουν ότι είναι κι αυτά ομοίως έγκυρα θεολογικώς. Άλλωστε ο Σεβασμιώτατος είναι εξαίρετος θεολόγος και μόνο η υπογραφή του αρκεί σε κείμενο αρκεί να πείσει για την εγκυρότητα των γραφομένων σ’ αυτό.

Εντέχνως περνάει κατόπιν στην παραβολή των ζιζανίων και αφού αναφέρεται το πως την ερμηνεύει ο Άγιος Χρυσόστομος έρχεται το συμπέρασμα :

«Αὐτό σημαίνει ὅτι μέ τήν «φόρα» πού ἔχει πάρει κάποιος νά ἐξολοθρεύση αὐτούς πού θεωρεῖ αἱρετικούς μπορεῖ νά σκοτώση καί τούς ἁγίους, ἀφοῦ αὐτός νομίζει ὅτι εἶναι κριτής τῆς οἰκουμένης καί πρέπει νά ἐξαφα­νίζονται ὅλοι ὅσοι ἔχουν διαφορετική γνώμη ἀπό αὐτόν…..»

Τι βλέπουμε εδώ;

Περνιέται το μήνυμα ότι αυτός που αντιδρά, βλέποντας τους αιρετικούς στην Εκκλησία να αλωνίζουν, έχει τέτοια κακά ένστικτα, σε σημείο που επιθυμεί να εξολοθρεύσει, να σκοτώσει (χωρίς εισαγωγικά) τους αιρετικούς, και μάλιστα έχει εωσφορική έπαρση καθώς νομίζει ότι είναι «κριτής της οικουμένης» και «πρέπει να εξαφανίζονται όσοι έχουν διαφορετική γνώμη από αυτόν»! (Είναι απλώς θέμα θεμιτής «διαφορετικής γνώμης» το να εκφράζει αιρετικές θέσεις κάποιος μέσα στην Εκκλησία;).

-Κατόπιν συνεχίζει με την ερμηνεία του Αγίου Θεοφυλάκτου, και στο τέλος εξάγεται ένα ακόμη απίστευτο συμπέρασμα, μια νέα ερμηνεία, ξένη στην ορθόδοξη διδασκαλία:

«Οἱ ἑρμηνευτικές αὐτές ἀναλύσεις τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί τοῦ ἱεροῦ Θεοφυλάκτου εἶναι πολύ σημαντικές καί δείχνουν ὅτι δέν ἔχουν ἁρμοδιότητα μεμονωμένοι καί μάλιστα ἐμπαθεῖς ἄνθρωποι νά διαχωρίζουν τά ζιζάνια ἀπό τόν σῖτο πρίν τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ

-Με άλλα λόγια λέει ότι όσοι αντιδρούν :

α) δεν έχουν την αρμοδιότητα να αντιδρούν έναντι των αιρετικώς λεχθέντων και πραχθέντων και έναντι των φορέων τους. (Ποιοι δηλ. είναι οι μόνοι αρμόδιοι κατά τον Σεβασμιώτατο;)

β) Όσοι αντιδρούν είναι (χωρίς να εξαιρεί) εμπαθείς και μεμονωμένοι. (έχουμε πάθη, ναι. Δεν είμαστε όμως μεμονωμένοι γιατί είμαστε στην Αλήθεια και συνάμα στην Εκκλησία και είμαστε μαζί οι πιστοί ενωμένοι) και

γ) ο «διαχωρισμός» των αιρετικών από την Εκκλησία, πρέπει να γίνεται από το Χριστό κατά τη Δευτέρα Παρουσία. (Εδώ μεταβάλλεται η έννοια του «διαχωρισμού», από «φόνο» – που άφηνε να εννοηθεί προηγουμένως- σε «αφορισμό».)

Η απάντηση στα ανωτέρω – για να μην περάσουμε σε πλείστες αγιοπατερικές νουθεσίες και πράξεις που αποδεικνύουν περίτρανα το αντίθετο- είναι ο απλός αντίθετος λόγος πως αν οι άγιοι, οι οποίοι πολέμησαν τις αιρέσεις που εκυοφορούντο στα σπλάγχνα της Εκκλησίας, είχανε την πεποίθηση ότι μόνο αν είσαι απαθής και άγιος πρέπει να αντιδράσεις στην αίρεση, τότε δεν θα είχαμε καμία καταδίκη ποτέ, ούτε αιρέσεων ούτε αιρετικών, γιατί οι άγιοι φρονούσαν για τον εαυτό τους αληθινά ότι είναι αμαρτωλοί και ποτέ δεν συνέστησαν σε κανέναν να γίνει απαθής πρώτα πριν αντιπαρατεθεί σ’ αυτές. Η καθαρότητα πρέπει να προηγείται οπωσδήποτε πριν την ανάληψη του διακονήματος της διδασκαλίας (Γρηγόριος Θεολόγος). Όχι απαραίτητα πριν την αντίδραση στην αίρεση, που απειλεί τη σωτηρία – δηλ. τη θεραπεία που ακολουθεί κανείς για να καθαρθεί. Αντιθέτως μάλιστα οι Πατέρες, παρότρυναν την αντίδραση κι αν ακόμα ο πιστός δεν είχε την κατά κόσμον μεγάλη μόρφωση. (βλ. Θεοδώρου Στουδίτου. Επιστολή (2) Μονάζουσι, PG 99, 1120Β.)

Αρκεί βεβαίως ο πιστός να αντιδρά με πνεύμα ταπείνωσης και αγάπης. Όχι φανατισμού.

Το ίδιο ισχύει και για την Εκκλησία ως Σύνοδος: Αν περίμενε την τελική Κρίση για να καταδικαστούν οι αιρετικοί, σήμερα δεν θα είχαμε ούτε Εκκλησία, ούτε αγίους, ούτε μάρτυρες, ούτε ομολογητές, ούτε καν ορθόδοξη πίστη. Η Εκκλησία ανέκαθεν κατεδίκαζε τις αιρέσεις και τους φορείς τους ονομαστικώς.

Κατόπιν διακρίνουμε στο κείμενο εκφοβισμούς και έμμεσες απειλές:

«Δέν πρέπει νά ἐνεργοῦμε μεμονωμένα, ἀλλά νά ὑπακούουμε στήν Ἐκκλησία, τήν Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων, γιά νά διασφαλίζονται οἱ ἐνέργειές μας, καί νά μή κάνουμε λάθη, γιατί «τά πνευματικά λάθη πληρώνονται πολύ ἀκριβά»!»

-Ποιοι είναι η Εκκλησία Σεβασμιώτατε; Μόνο η Σύνοδος;

Δεν ανήκει και ο πιστός λαός σε αυτήν, ο οποίος ευσεβής λαός είναι και ο «υπερασπιστής της θρησκείας» κατά τη διακήρυξη των 4 Πατριαρχών της Ανατολής (1848);

Ποιοι ανήκουν στην Εκκλησία; Δεν ανήκουν σε Αυτήν εκείνοι που είναι με την Αλήθεια; (Γρηγόριος Παλαμάς ΕΠΕ 3,608)

Και πως διασφαλίζονται οι ενέργειές μας; Με την απροϋπόθετη υπακοή στη Σύνοδο; Δεν υπάρχουν και ψευδοσύνοδοι και ληστρικές ακόμα, στην ιστορία της Εκκλησίας; Πρέπει να κάνουμε και σε αυτές υπακοή;

Μπορεί ο Σεβασμιώτατος να αποδείξει την απροϋπόθετη υπακοή που επιτάσσει, στη διδασκαλία και πράξη των Αγίων Πατέρων;

Η απάντηση είναι πως όχι.

Η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι προϋπόθεση υπακοής είναι τα εντελλόμενα να συμφωνούν με «ό,τι πανταχού, πάντοτε και υπό πάντων επιστεύθη» δηλ. με την Ιερά Πίστη και Παράδοση.

Αν δεν είναι, επιβάλλουν την αγία ανυπακοή.

Και πάλι συνεχίζει με νέα θεωρία:

«Ὅταν κάποτε ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων, ἡ Ἱεραρχία, μπορεῖ νά κάνη κάποιο λάθος στόν χειρισμό τῶν διαφόρων θεμάτων, τότε ὁ Χριστός πού εἶναι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλη­σίας, μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα θά φωτίση τήν ἴδια τήν Ἱεραρχία νά διορθώση τό τυχόν λάθος της, σέ ἐπί μέρους ζητήματα

– Ας μας πει ένα παράδειγμα ο Σεβασμιώτατος. Γιατί αυτό που ισχυρίζεται ίσως και να ισχύει για δευτερεύοντα ζητήματα, πάντως σίγουρα όχι για τα σπουδαιότατα, που αφορούν την Ορθόδοξη Πίστη και την προστασία από τα σχίσματα. Μήπως όσοι συνέστησαν τις ψευδοσυνόδους και τις ληστρικές συνόδους στις οποίες προδόθηκε η Πίστη, κατεδίκασαν αργότερα οι ίδιοι τους εαυτούς τους; Όχι βεβαίως. Αλλά κατακρίθηκαν από άλλη ορθόδοξη Σύνοδο. Αυτό που έχουμε είναι μεμονωμένα περιστατικά μετανοίας από Ιεράρχες που έσφαλαν υπογράφοντας αντορθόδοξα κείμενα, όπως οι 20 από τους 30 επισκόπους που υπέγραψαν τη ψευδοσύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας. Αυτοί, δεικνύοντας λόγοις και έργοις τη μετάνοιά τους, απέσυραν την υπογραφή τους και μάλιστα κατέκριναν δια λόγων τους εαυτούς τους. Δεν φάνηκε, όμως, ποτέ ολόκληρη Ιεραρχία να μετανοεί, μετά από δική της συνοδική δογματική ή εκκλησιολογική παρεκτροπή. Αν παρόλα αυτά ο Σεβασμιώτατος αφήνει κάποιο ανοιχτό παράθυρο στη σημερινή Ιεραρχία, για αλλαγή και διόρθωση μετά την αναγνώριση των σχισματικών, ή μετά την αναγνώριση της ψευδοσυνόδου ως Αγία και Μεγάλη, εμείς πρώτοι το ευχόμαστε και θα το επαινέσουμε εγκαρδίως.

Συνεχίζει το κείμενο:

«Εἶναι ἐπικίνδυνο νά διάγη κανείς μέ ἀλαζονεία, χρησιμο­ποιώντας τόν φανατισμό, πού στίς ἡμέρες μας μέ τά σύγχρονα μέσα ἐπικοινωνίας μπορεῖ νά προκαλέση σύγχυση καί μεγάλη ζημία στούς Χριστιανούς.«

– Συμφωνούμε. Όντως ο φανατισμός κάνει σχίσματα, κάνει ζημιά. Γιατί όμως δεν κάνετε διάκριση Σεβασμιώτατε; Γιατί δεν εξαιρείτε τους υγιώς αντιδρούντας; Εσείς δεν αντιδράσατε, προς μεγάλη χαρά εν ουρανοίς και επί γης, στη ψευδοσύνοδο της Κρήτης; Δεν σας επαινέσαμε γι’ αυτό; Δεν θεωρήσαμε ότι εκφράσατε την αλάνθαστη ορθόδοξη δογματική συνείδηση της Εκκλησίας; Δεν στηρίξαμε τις ελπίδες μας στις πλάτες σας;

Δηλαδή μας λέτε τώρα ότι τη ζημιά στους χριστιανούς την κάνουν ΚΑΙ όσοι δικαίως αντιδρούν στην σύγχρονη παναίρεση του οικουμενισμού, σύμφωνα με την αγιοπατερική πράξη; Αυτοί είναι, κατά τη γνώμη σας, αλαζόνες και φανατικοί;

Ποιοι όμως κάνουν τη ζημιά, αλήθεια; Δεν την κάνουν αυτοί που σκανδαλίζουν με την προδοσία της Πίστεως, την αυθάδη καταπάτηση των Ιερών Κανόνων και την επιβολή σχίσματος στην Εκκλησία;

«Τό δέ ταράττειν αὐτήν καί ἀποσχίζειν ἀπ΄ αὐτῆς…ἐκείνων ἐστίν, ὧν ἡ πίστις τό ἐνδιάστροφον ἔχει καί ὁ βίος τό ἀκανόνιστον καί ἄθεσμον»
(Αγ. Θεόδωρος Στουδίτης, Ἐπιστολή 28, Βασιλείῳ μονάζοντι)

Μήπως πρέπει αυτό που γράφετε να το απευθύνετε στους προκαθημένους των κατά τόπους Εκκλησιών;

«Γι’ αὐτό χρειάζεται ταπείνωση, πνεῦμα μαθητείας καί ὅταν θέλουμε νά ποῦμε τήν ἄποψή μας, τότε πρέπει νά ἀναφερθοῦμε στά Συνοδικά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας

-Άλλη μια αντιπατερική νουθεσία εμπρός μας! Σκεφτείτε μόνο τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, τον καταδικασμένο σε εξορία και κλεισμένο σε πύργο για την πίστη του και αργότερα με κομμένο το δεξί του χέρι για να μη γράφει την αλήθεια και τη γλώσσα για να μην την κηρύττει!!! Για ποιο λόγο να τα έπαθε όλα αυτά; Ζητούσε μήπως την άδεια των συνοδικών οργάνων για να ομολογεί; Κι αν ναι, τότε γιατί τιμωρήθηκε από αυτά τα συνοδικά όργανα;

Αλλά όλως περιέργως καταφεύγει σ’αυτόν τον Άγιο για να στηρίξει τη διδασκαλία του.

«Ἐδῶ ἁπλῶς νά ἀναφερθῶ στήν μεγάλη καί εὐγενική μορφή τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ὁ ὁποῖος ὅταν κατάλαβε ὅτι ἀνα­πτύσσεται ἡ αἵρεση τοῦ μονοθελητισμοῦ χρησιμοποίησε τά Συνο­δικά ὄργανα γιά νά τήν ἀντιμετωπίσουν

Αποσιωπείται εντούτοις, ότι μαζί με αυτό, ο Άγιος έδωσε το δικό του αιματηρό αγώνα ομολογίας, γιατί τα συνοδικά όργανα στην Ανατολή έφτασαν όλα να πέσουν στην αίρεση! Εξορίστηκε και υπέφερε όπως είπαμε μαρτύρια για την ομολογία του! Και ήταν το έργο του που επηρέασε βαθύτατα την εξέλιξη της ορθόδοξης θεολογίας, ενώ το μαχητικό του πνεύμα υπέρ της ορθόδοξης πίστης παραμένει λαμπρό υπόδειγμα στη συνείδηση της Εκκλησίας. Πάνω στη θεολογία του βασισμένος, ο συνοδικός θεσμός της Οικουμενικής Συνόδου επισήμως καταδίκασε αργότερα το μονοθελητισμό.

Και συνεχίζει:

«Ἔπειτα, γιά ὅλους μας εἶναι κριτής ὁ Θεός καί ὄχι οἱ ἄνθρωποι. Αὐτό σημαίνει ὅτι πρέπει νά μᾶς διακρίνη ἐκκλησιαστικό φρόνημα, ὅλους μας, Κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, καί νά ἔχουμε μεγάλη προσοχή γιά νά μή δημιουργοῦνται σχίσματα καί διαιρέσεις μέσα στήν Ἐκκλησία«

Κανείς δε διαφωνεί ότι Κριτής είναι ο Θεός και όχι οι άνθρωποι. Συμπληρώνουμε όμως ότι και υπέρτατος και αλάθητος κριτής στα θέματα Πίστεως, είναι τό πλήρωμα τῶν μελών της Ἐκκλησίας καί ειδικότερα η γρηγορούσα δογματική συνείδηση του ευλαβούς πληρώματος της Ἐκκλησίας, η οποία στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία είναι αυτή που φυλάσσει την Πίστη αμώμητη.

Κατόπιν αναφέρονται λόγοι του Αγίου Παϊσίου, με τους οποίους επιχειρείται να ταυτιστεί η υγιής, έμπονη, ταπεινή και μετ’ αγάπης ορθόδοξη αντίδραση, με την στάση ζηλωτών που βρίσκονται στα άκρα και οι οποίοι «ταράσσονται καί ὁρμούν ἀπότομα μέ ὀργή, δῆθεν νά τήν διορθώσουν». Μία στάση δηλ. που δεν αποβλέπει στη διόρθωση, αλλά μόνο στον στεγνό έλεγχο που προκαλεί ζημιά στην Εκκλησία. Δεν είναι άδικη η ταύτιση αυτή;

Επιχειρείται ακόμα να ταυτιστούν οι σοβαρότατες σύγχρονες εκκλησιαστικές καταστάσεις – παρεκτροπές με την «μικρή αταξία» στα εκκλησιαστικά που αναφέρει ο Άγιος και έτσι να απομειωθεί το μέγεθος των παρεκτροπών μέχρι του σημείου του απλού πταίσματος.

Ο Άγιος όμως, διαβάζουμε, το πώς αντιμετώπιζε τις προσυνοδικές ακόμα διασκέψεις για τη ψευδοσύνοδο:

«Τὴν ἴδια ἐποχὴ ἔγιναν προσυνοδικὲς διασκέψεις μὲ σκοπὸ τὴν προετοιμασία μιᾶς νέας Πανορθοδόξου Συνόδου, καὶ ἀνάμεσα στὰ θέματα ὑπῆρχαν πολλὲς προτάσεις ἀντίθετες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση. Ὅταν ὁ Γέροντας τὰ πληροφορήθηκε αὐτά, ἀνησύχησε πολὺ καὶ μιλοῦσε μὲ πόνο ψυχῆς. «Καταλαβαίνετε τί πάει νὰ γίνη; ἔλεγε. Θὰ φύγη ἡ παράδοση καὶ θὰ μείνει ἡ…παράβαση! Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρὸ εἶναι αὐτό; Εἶναι σὰν νὰ βγάζουμε ἀπὸ τὸ σπίτι ἕνα τοῦβλο. Ἐκείνη τὴν στιγμὴ φαίνεται ὅτι δὲν παθαίνει τίποτε τὸ σπίτι, ἀλλὰ σιγὰ-σιγὰ μπαίνουν νερά, βγαίνει καὶ ἄλλο τοῦβλο, καὶ ἄλλο, καὶ στὸ τέλος τὸ σπίτι γίνεται ἐρείπιο».

Καί, ὅταν κάποιος τοῦ ἀνέφερε ὅτι μία ἀπὸ τὶς προτάσεις ἦταν νὰ ἐλαττωθοῦν οἱ καθιερωμένες ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νηστεῖες, ἐπειδὴ ὁ κόσμος δὲν τὶς κρατάει, ὁ Ὅσιος εἶπε:…

«Ἂν κάποιος εἶναι ἄρρωστος καὶ δὲν μπορῆ νὰ κρατήση τὴν νηστεία, αὐτὸς εἶναι δικαιολογημένος ἂν φάη. Ἂν δὲν εἶναι ἄρρωστος, ἀλλὰ ἀπὸ ἀδυναμία ἔφαγε, νὰ μετανοήση, νὰ πῆ: «Ἥμαρτον». Δὲν θὰ τὸν κρεμάση ὁ Χριστός. Ἂν μπορῆ νὰ κρατήση τὴν νηστεία, νὰ τὴν κρατήση. Ἂν ὅμως οἱ περισσότεροι δὲν κρατᾶνε τὶς νηστεῖες, κι ἐμεῖς πᾶμε νὰ τὶς καταργήσουμε, γιὰ νὰ ἀναπαύσουμε τοὺς περισσότερους, εἶναι σὰν νὰ εὐλογοῦμε τὶς ἀδυναμίες τους, τὶς πτώσεις τους. Μὲ ποιὸ δικαίωμα νὰ τὰ καταργήσουμε ὅλα αὐτά; Καὶ ποῦ ξέρουμε; Μπορεῖ ἡ ἑπόμενη γενεὰ νὰ εἶναι πιὸ καλὴ καὶ νὰ κρατήση τὴν ἀκρίβεια». Ὁ Πατὴρ Παΐσιος ἦταν μὲ τὴν ὀρθὴ ἔννοια ζηλωτὴς τῶν πατερικῶν παραδόσεων. Σὲ θέματα πίστεως δὲν ἔκανε συμβιβασμοὺς καὶ ὑποχωρήσεις. Στὴν ζωὴ του ἐφάρμοζε τὴν ἀκρίβεια ὄχι μόνον ἐξωτερικά, ἀλλὰ περισσότερο ἐσωτερικά, ἀπὸ θεῖο ζῆλο. Ὅταν ἔλεγε τὴν γνώμη του γιὰ ἕνα θέμα, καὶ μάλιστα ἐκκλησιαστικό, μιλοῦσε μὲ διάκριση ζυγίζοντας τὰ λόγια του μὲ ζυγαριὰ ἀκριβείας.»

«Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης», ἔκδοση Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος» Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης 2015.

Τι θα έλεγε άραγε σήμερα και τι θα έκανε ο Άγιος μετά τα τραγικότερα συμβάντα στην Εκκλησία;

Αυτά καταθέτουμε με λύπη και απορία για την «στροφή» του Σεβασμιωτάτου, από τον οποίο μέχρι πρότινος, πολλά θεάρεστα έχει να θυμάται η Εκκλησία.

Με την ελπίδα να δούμε ξανά την πρότερή ομολογιακή του πορεία,

***

Απλός πιστός

8 thoughts on “Απολογητική στο άρθρο του Σεβ. Ναυπάκτου με τίτλο: Τα δύο άκρα, κατά τον άγιο Παΐσιο, και τα ζιζάνια.

  1. Φρίκη και Στεναγμός !!!! Θέλουν να μας κάνουν να μισήσουμε τους Αγίους μας, όπως τον Αγιο Παϊσιο. Για να μη θυμηθώ το άλλο…..»η κανονικότητα είναι εμπάθεια»….!!! Mειγνύονται τα Ἀμεικτα;

  2. Πώς έβγαλε το συμπέρασμα ο εν λογο ιεράρχης ότι η δευτερα παρουσία του Χριστου καθίσταται υπεύθυνη να μαχηθει των αιρετικών και των αιρέσεων τους;όταν αυτά χρειάζεται να καταπολεμηθούν συγχρόνως με την εκδήλωση τους,στον ιστορικό τους χρόνο και φυσικα από ανθρώπους Του θεου,τους ανθρώπους Του,μάλιστα,από τους πιο ενδεδειγμένους για αυτή την αποστολή καθώς τους έχει αποδοθεί και μαρτυρά και το όνομα τους,τους:»επίσκοπους».
    Ευκόλως τσουβαλιαζουν όλα τα ζητήματα στο θέμα της κρίσης ωστε αυτά να μπαίνουν στο απυρόβλητο χρησιμοποιωντας καταχρηστικά και ισως πονηρα τον Λογο:»μην κρινετε»
    Έτσι φεύγει από την βάσανο της κρίσης-δικης προς απόρριψη από το σωμα της Εκκλησίας η παρανομια,η κακοδοξια,κατι που αποβαίνει και εναντίον της ευθέως,αλλά και των ίδιων των αιρετικών,σχισματικων των παράνομουντων,αφού,τα όρια της ορθής ευσέβειας γίνονται δισδιάκριτα,συνεκδοχικα και οι λόγοι προς μετάνοια αυτων και η χρεία αυτης.
    Οι επίσκοποι μιλούν για γνωμοδότηση δική τους σε μελλοντική σύνοδο.Ετσι συγχέουν την παρούσα κατασταση η οποία ζητει απλη ομολογια της αληθειας και χρίζει μιας απλής δίκης απόδοσεως ευθυνών σύμφωνα με τους κανόνες των ήδη οικουμενικών και των πατερων της Εκκλησίας,με μια αόριστη δική τους νεοπατερικη «αχρειαστης χρειας»γνωμοδότηση μάλιστα πάντα σε υπέρ περαν του χρόνου χρόνο.
    Προβαλουν την νεοοατερικη τους αφεντομουτσουναρα και θελουν οι ίδιοι
    να καθορίσουν για το ποιος παρανομεί,ή ειναι σχισματικος,χωρίς να τους ζητεί κανείς γνώμη ή αυτο να τους επιτρεπεται,παρα μιας απλής προβολής από μέρους τους και τηρησης αυτων που λέει η Εκκλησία και η οποια εχει την «σωστη γνωμη»,την οποία οφείλουν να σεβονται και ως οι»επόμενοι των πατέρων αυτης,αλλά και γιατί όλα έχουν ήδη καθορισθει από αυτούς και το Άγιο πνευμα στις οικουμενικές συνόδους.
    Μια απλή δηλαδη πάραυτα διεκπεραίωση απαιτηται απο τους νεοεπισκοπους την οποία είναι υπεύθυνοι να δωσουν συμφωνα παντα και με υπεχρεωτικο γνωμονα τον νομο της εκκλησιας,ωστε να γίνει εφικτη η καταδίκη των παρανομιών και των παρανομουντων,αυτοί όμως υπεκφευγουν αυτής της αποστολής τους με τερτιπια,ετσι στο τέλος αντί να δικάσουν και να νουθετησουν εκει που πρεπει,»νουθετουν» τους πατέρες,τους αγίους και τους κανόνες της Εκκλησίας.
    Σε κάθε ένα που θέλει να υπερασπιστεί την Εκκλησία του Κυριου του αποδίδει ελαφρα τη καρδια προσωπικά κίνητρα και μάλιστα εμπάθειας,αγνοωντας κινητρα αγαπης προς Αυτον και το σωμα Του που σε καθε περιπτωση ειναι και απαιτουμενα κατα πρωτον απο τους επισκοπους και ιερεις.
    Επίσης διαγραφει έτσι την «ζητουμενη» για όλο το σωμα της Εκκλησίας ομολογία που «γυρευει» ο ίδιος ο Κύριος και την ανταποδοση που έχει θα εχει αυτή στην μέλλουσα ζωή των ανθρώπων,ή μάλλον στο απαγορευτικό της μέλλουσας ζωής εάν αυτή η ομολογία δεν δοθει

  3. Σεβασμιώτατε, έχετε χρέος εσείς ως επίσκοπος, να μας προστατέψετε από τα ζιζάνια των αιρετικών, τους λύκους. Όχι να μας μαλώνετε που αγωνιούμε για την παρουσία τους μέσα στη ποίμνη. Κάνετε κάτι για τη συνοδική καταδίκη του Οικουμενισμού; Τον εχθρό αντιμετωπίστε και όχι τα πρόβατα!
    Εύγε στον απλό πιστό!

  4. Συγχαρητήρια αδελφέ για τήν απολογητική είναι αξιόλογη.
    «Δέν πρέπει νὰ εὐλογοῦμε τὶς ἀδυναμίες τους, τὶς πτώσεις τους. Μὲ ποιὸ δικαίωμα νὰ τὰ καταργήσουμε ὅλα αὐτά; Καὶ ποῦ ξέρουμε; Μπορεῖ ἡ ἑπόμενη γενεὰ νὰ εἶναι πιὸ καλὴ καὶ νὰ κρατήση τὴν ἀκρίβεια»
    Άγιε του Θεού Παΐσιε πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών και χλιαρών χριστιανών.

    • Δυστυχώς ήταν πάντα αιρετικός καθώς άλλαξε πολλά γιώτα της ιεράς παρακαταθήκης και με στόμφο παρουσιαζόταν σαν παντογνώστης της Πατερικής διδασκαλίας επί παντός επιστητού. Η διδασκαλία του περί άκτιστης κόλασης και κατάστασης μόνο, τον κατατάσσουν στους εναλλακτικούς ωριγενιστές. Ο μεν Ωριγένης έκανε «οικονομία» στον χρόνο, αυτός και διάφοροι άλλοι έκαναν οικονομία στην δομή της κόλασης, ενάντια στους Πατέρες και την ιερά παράδοση αιώνων, κάτι που ξεπερνά και τον Ωριγένη κατά την ταπεινή μου γνώμη.

      Αφαιρέθηκε δε και το δικαίωμα του Θεού να κρίνει με χαρακτήρα δίκης. Τι και αν ο Ιερος Χρυσόστομος εξήγησε για την δημόσια διαπόμπευση..πριν την κόλαση. Τι και αν όραμα της Κρίσης περιγράφει παρόμοια κατάσταση, ουδεμίαν συγκίνηση. Σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ..
      Απέδωσαν δε στην κρίση του Θεού, το δικαίωμα αυτόματης κατάταξης ψυχών ώστε να βιώσουν αυτοματοποιημένα τον Θεό ως φως αγάπης ή φωτιάς, όπου οι μεν και οι δε , παρέα και με τα δαιμονικά κτίσματα θα είναι μονίμως παρέα στον ίδιο τόπο..Ξέρετε πολλές άλλες αιρέσεις να έχουν φτάσει σε αυτά τα επίπεδα διαστροφής με μανδύα «ανώτερης» θεολογίας..; Συγνώμη, αλλά οι περισσότεροι αρχαίοι αιρετικοί μου φαίνονταν πιο συμπαθείς στις πλάνες τους..Ο δαιμονικός , αμετανόητος όμως χαρακτήρας τους, παρέμεινε ως σηματοδότης των διαχρονικών αδιόρθωτων.
      Ξέρετε πολλούς αιρετικούς της Δύσης να μην σέβονται τις γνώμες μεγάλων Πατέρων της εκκλησίας ή την Γραφή που τονίζει το φοβερό της αιώνιας τιμωρίας σε διάφορα σημεία; ΚΑΙ όμως, η συγκεκριμένη κάστα τακτοποιημένων κληρικών με κοσμικούς τίτλους τιμής, αυτοί με κάποιους πύρινους λόγους και αγαπολογίες, ο καθ. π.Λουδοβίκος ανάμεσα τους και κάποιος father Αθανάσιος του εξωτερικού, θεωρούν ότι εάν υπάρχει κτιστή κόλαση και βασανιστήρια, νίκησε το κακό. Όταν τους παραβάλεις τις περιγραφές Πατέρων της πρώτης χιλιετίας μόνο και τους πεις μα 7-8 Πατέρες τα είπαν αλλιώς, απερίφραστα απαντούν με δαιμονική βεβαιότητα, «ας είπαν..»! Η φιλοσοφική τους προσέγγιση είναι… «ανώτερη» των ξεπερασμένων Πατέρων σε ..κάποια θέματα.

      Η Αλήθεια Του δεν επιδέχεται προσωποληψίες αλλά επιβάλει θερμή προσευχή για την σωτηρία πολλών που νομίζαμε ως φωτισμένους..

  5. Μάλιστα, ο «μεγάλος» επίσκοπος κατηγορεί τους άλλους ότι υφαρπάζουν την κρίση του Θεού, αλλά για τον εαυτό του που κρίνει με βεβαιότητα όλους τους αγωνιστές της πίστης ως εμπαθείς, μονίμως μάλιστα, σαν «παντογνώστης» καρδιών και «ταμειούχος» και «αδειοδότης» της Θείας Χάρις, δεν λέει τίποτα. Έχει αποκλείσει διαπαντός την ύπαρξη τουλάχιστον κεκαθαρμένων ανάμεσα τους , που οδηγούν και τους υπόλοιπους…Λυπάμαι που το λέω, αλλά εάν ο Σεβασμιώτατος δεν μετανοήσει, κινδυνεύει πολύ να πάει σε πολύ φρικτό τόπο ( που δεν πιστεύει ότι υπάρχει, ξεκάθαρα πράγματα , ελέω π.Ρωμανίδη και νεοφανούς αντιπατερικής και αντιπαραδοσιακής θέσης για την κόλαση ως «άχτιστης» κατάστασης και μόνο. Διδάχτηκε μάλλον την κοπτοραπτική και την επιλεκτική χρησιμοποίηση Πατέρων από εκείνον, μαζί με το αίσθημα ανωτερότητας της θεολογικής κρίσης..Τα αποτελέσματα ολοφάνερα πλέον. Οι σατανόπληκτοι απάτριδες διεθνιστές βρήκαν στα πρόσωπά τους φοβερούς συμμάχους για την αποποινικοποίηση των εγκλημάτων τους και καταπληκτικές , πειστικές φιγούρες για χρησιμοποίηση ως μαριονέτες και δούρειους ίππους για να εξαπατούν και να καταστρέψουν αμέτρητους αδαείς πιστούς. Ο δε δάσκαλος του π.Ρωμανίδης, ενώ είναι καταπληκτικός σε άλλα σημεία της θεολογίας του, όπως και ομόφωνα ο καταδικασμενος
    Ωριγένης άλλωστε, έλεγε αναπόδεικτα και εν συντομία ότι όποιος πιστεύει σε κόλαση, όπως απεικονιζόταν για αιώνες στις ιερές εικόνες και τις περιγραφές των Πατέρων, είναι ειδωλολάτρης και ότι αυτά ανήκουν στην ..σχολαστική θεολογία της Δύσης. Το δραματικό και λίαν επικίνδυνο δε είναι η σοβαροφάνεια του ισχυρισμού ότι το λένε οι Πατέρες..Αποκόβοντας λοιπόν ένα σημείο ενός Αγίου από την συνολική παρακαταθήκη και την Γραφή, θεωρούν ότι κάλυψαν την διαχρονική θέση της ορθόδοξης εκκλησίας, μη κατανοώντας ότι το σημείο αυτό περιγράφει μόνο μία κατάσταση και συνθήκη και όχι το σύνολο και την ποικιλομορφία αιώνιων βασάνων που δίνεται συνολικά στα ιερά κείμενα. Η συνάντηση του κτιστού με το άκτιστο δεν αποκλείει το πρώτο. Ο Άκτιστος Θεός ως ήλιος της Δικαιοσύνης και της Αγάπης μετέχεται προκαταβολικά από Αγίους στην κτιστή γη και μπορεί να υπάρχει τουλάχιστον και σε ητοιμασμένο παράδεισο. Αυτά για να ξέρετε ακόμα μια βασική αιτία της κατηφόρας του επισκόπου αλλά και της δραματικής αύξησης της έλλειψης φόβου Θεού στους πλανεμένους, που αποτελεί την κινητήριο δύναμη των προδοτών.

    Μπράβο στον αδερφό που το έγραψε και κατέδειξε την δαιμονιώδη, πονηρά και πλέον πολύ επικίνδυνη στάση του πρώην ελπιδοφόρου επισκόπου. Και αυτό, λόγω της προηγούμενης πορείας του αλλά και της θεολογικής γνώσης του, γίνεται πλέον ένας από τους πιο επικίνδυνους συνεργάτες των παγκόσμιων λύκων, εργαζόμενος υπερωρίες για να υπηρετήσει τα συμφέροντα αυτών που ετοιμάζουν τον μεγάλο διωγμό των αληθινών χριστιανών, ώστε να σκοτώσουν τον «κακό, τιμωρητικό» Θεό που ζεις στις καρδιές τους και να «ενώσουν» και σώσουν τον θεό(Εωσφόρο) με την ένωση των ψυχών που απομένουν.
    Αυτό είναι περιληπτικά το βασικό εωσφορικό δόγμα του θεοσοφικού καμπαλισμού, όπως έχει εξηγήσει σε ομιλία της η κ. Μελλά, θεολόγος κτλ. Όσοι αποκρυφιστές επίσκοποι έχουν δαγκωθεί για τα καλά από τους δαίμονες, δεν πιστεύουν σε Β’ Παρουσία και παρασύρουν και άλλους με διάφορους τρόπους να υπηρετήσουν έστω και ασυνείδητα το ψέμα και την ανυπακοή και την απατηλή συνωμοσία έναντι του Θεού, όπου από τους πρωτόπλαστους ακόμα έφευρε ο δαίμονας και καλλιεργήθηκε στα εργαστήρια της ανομίας και πονηρευομένων μέσα στην ιστορία. Δεν θέλησαν να κρατήσουν την αλήθεια του Θεού για να σωθούν και η τυχών κόλαση εκπεσόντων ιεραρχών (το απευχόμαστε εγκαρδίως για όσους γνωρίζουμε), είναι η χειρότερη όλων, ως γνωστόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s